A difícil cuestión do aborto

Hai uns trinta anos tiven ocasión de vivir de preto a difícil cuestión do aborto. Nunha familia coa que mantiña daquela unha relación de íntima amizade, unha persoa resultou estar embarazada fóra dos seus planos e dos da familia. Deunos a noticia o mesmo día en que, axudada economicamente polo partenaire, que non lle era marido nin noivo e tamén temía o embarazo,
tardaría apenas seis horas en saír para Londres, nunha de cuxas clínicas obtivera cita para abortar. Unha semana despois estaba de novo entre nós como se nada pasase. Os pais da muller eran católicos tradicionais, dos de adoración nocturna, apostolado da oración, nove primeiros venres e grande consolación ao ver entrar o Generalísimo nas igrexas baixo palio. Souberon o caso do embarazo e aborto da filla ao mesmo tempo ca min e outros próximos á familia. Non a condenaron! Non a denunciaron! Puideron facelo; se cadra hoxe estarían, se vivisen, na masiva e dereitosa manifestación antiabortista de Madrid. Cousas da vida!

http://www.lemonde.fr/europe/article/2009/10/17/l-eglise-et-la-droite-espagnole-mobilisees-contre-l-avortement_1255396_3214.html#ens_id=1254860

http://www.lemonde.fr/europe/portfolio/2009/10/17/maree-conservatrice-a-madrid_1255406_3214.html#ens_id=1254860

A corrupción das masas

Estes días pasados deron moito que falar os datos de varias enquisas sobre intención de voto en España e na Comunidade Valenciana, porque nelas se vía que a máis que evidente e fonda corrupción que afecta ao PP, ao parecer non lles pasa factura ningunha, senón máis ben todo o contrario. Como, de por parte, xa se comprobou nas pasadas eleccións autonómicas de Galiza e nas do parlamento europeo. O paradoxo é máis ben aparente. Hai tempo que se leva comprobado como a corrupción dos ricos e dos partidos que defenden os intereses destes, non torna grandemente a afluencia do voto popular a prol deles, contrariamente ao que tende a suceder cando a corrupción se aloxa, ou tal parece, nos partidos da esquerda. Cales son as causas desta dobre vara de medir? A moi antiga do servilismo de grande parte do pobo, que pon os seus ollos nos que máis teñen, esperando deles beneficios e protección, coidando que protexe e fai ben quen pode e non quen quere e non pode. A máis nova causa está en que a pillería e a corrupción se espallaron polo corpo social e nel fixeron a súa morada natural. É, pois logo, natural que os corruptos elixan os corruptos; os aproveitados, os máis aproveitados ca eles; os pillos, aqueloutros que salientan como superpillos. Nesta feira da pillería e a corrupción, pódelles tocar algo en sorte. Polo visto, trátase dunha tendencia que se impón. Encolo aquí un texto publicado en A Nosa Terra, da autoría de Ramón Lugrís.

ANÁLISE SOBRE POLÍTICA
Democracia moderna, prosperidade antes ca liberdade

Ramón Lugrís . Dous recentes libros analizan o distanciamento do concepto actual de democracia dos valores de liberdade, igualdade e fraternidade e a súa relación co desenvolvemento económico.
12.10.2009 09:52


http://www.anosaterra.org/nova/35591/democracia-moderna-prosperidade-antes-ca-liberdade.html

Case simultaneamente veñen de saír do prelo na Gran Bretaña dous libros que falan, un, dos perigos que ameazan á democracia e, o outro, dos perigos que a democracia pode comportar. O primeiro deles, Democracia á venda: Cómo fixemos diñeiro e perdemos a nosa liberdade , de John Kampfner, parte da consideración de que Karl Marx estaba errado: o opio do pobo non é a relixión, é o capitalismo. Dádelle ao pobo oportunidade para “ir de tendas” e esquecerá aquela trindade de “liberdade, igualdade, fraternidade”. E mentres o pobo comunga nos centros comerciais, a clase gobernante fai o que lle peta, e faino co consentimento do pobo, que valora máis a prosperidade que a liberdade. O paradigma, para Kampfner, é a cidade-Estado de Singapur –onde el naceu– que hai moito tempo xa quedara marcada co alcume de “fascismo con rostro humano” (en referencia irónica ao malogrado “socialismo con rostro humano” da Checoslovaquia de Alexander Dubcek). Cita outros casos de “paraísos do consumidor”, como son Abu Dhabi, Dubai ou Doha, a capital de Qatar onde até hai liberdade de prensa (exemplo, a televisión de Al Jazeera), sempre que non se critique o goberno do emirato.

Kampfner é un veterano xornalista, correspondente en moitos lugares do mundo, como tamén é xornalista (longo tempo corresponsal da BBC) Humphrey Hawksley, autor do outro libro que estamos a reseñar, A democracia mata.

O título recolle a opinión dun cidadán dun emirato do golfo Pérsico, que salientaba as vantaxes do autoritarismo benévolo, comparando os réximes daquela rexión coa situación en moitos países de África ou do sueste asiático que teñen réximes formalmente democráticos.

Hawksley ten sona ben merecida de correspondente “incómodo” por revelar non só as miserias materiais dos desfavorecidos, en calquera lugar do mundo, senón principalmente as miserias morais dos que teñen a responsabilidade en que se encontran aqueles. Parte, por exemplo, da situación de desamparo dun neno inválido nunha remota aldea da India para acusar de desidia, primeiro, as autoridades locais, que non remedian a situación. Pasa logo a denunciar a burocracia estatal, tanto no nivel provincial como no nacional, reclamando a atención dos políticos indios e a dos empresarios e dirixentes occidentais, así como a dos doantes de axuda ao terceiro mundo. E, na súa campaña, chega a un hotel de luxo onde hai unha conferencia sobre o desenvolvemento, e aí provoca unha conmoción ao denunciar directa e publicamente aos participantes na reunión porque o que están a facer non axuda os pobres do mundo.

Exportando réximes

Os dous libros coinciden en consideraren que a democracia necesita de moito tempo para se implantar e resulta moi difícil de administrar. Se o que a xente prefire é tranquilidade e ter a oportunidade de gañar diñeiro, os sistemas autoritarios adquiren un certo grao de lexitimidade democrática. A prosperidade de Singapur, o luxo dos emiratos do Golfo (sempre que non se fale, nese caso, da situación dos traballadores inmigrantes que proceden da India, de Pakistán ou das Filipinas, entre outros lugares), poden ter contentes os cidadáns, que non reclaman máis democracia. Ou tamén os casos de países que pasan dun réxime totalitario duro a outro máis suave: Hu Jintao é mellor do que Mao Zedong, e Vladimir Putin mellor do que Iosif Stalin. A democracia exportada desde Occidente e aplicada pola forza en África, no Oriente Próximo ou en Asia pode, de facto, matar. Como ten matado – e aínda mata – no Iraq. Por moito que o ex presidente do goberno español, José María Aznar, ao presentar non hai moitos días en Londres, un libro do político democristián belga Wilfred Martens, se esforzase por demostrar que, grazas á invasión desencadeada por George W. Bush (coa entusiasta participación de Aznar), o Iraq goza agora dun réxime democrático.

Circula polo mundo unha anécdota, talvez apócrifa, que fala dun iraquí que se laiaba de que a democracia só trouxera para o seu país pobreza, corrupción e atentados suicidas. E dicíanlle: “Xa sabes o que se fala por aí, que hai que tratar ben os norteamericanos porque, do contrario, pódente castigar coa democracia”.

O raposo a coidar das galiñas!

La taxe carbone : un permis de polluer pour les riches

Par Pascal DUBOIS, ingénieur retraité
Le Monde, 18.09.09

Il ne viendrait à l’idée de personne de proposer d’instaurer un permis de conduire d’un montant variable avec la vitesse maximale que l’on serait autorisé à pratiquer. La vitesse est dangereuse, il faut donc la limiter à une même valeur pour tous et sanctionner les contrevenants de façon efficace : par un retrait de permis ou de points, et pas seulement par des amendes.

Le rejet de CO2 est dangereux pour la planète et donc pour chacun de nous. Pourtant , avec la taxe carbone, on autorise les citoyens à consommer autant de carbone qu’ils le désirent pour autant qu’ils puissent se le payer. C’est l’instauration d’un permis de polluer réservé aux riches.

Il est affligeant de constater que, malgré la crise que nous subissons actuellement, on ne continue à proposer que des réponses financières aux problèmes que nous rencontrons. Voici, dans le domaine du développement durable, un autre exemple de cette manière de voir, tout aussi contestable que la taxe carbone : pour développer le photovoltaïque, EDF achète à un coût exorbitant l’électricité produite de cette façon, la facture étant réglée par l’ensemble des usagers. Et cela, une fois encore, au bénéfice de ceux qui sont suffisamment riches pour financer l’installation.

Rêvons un peu, les hommes naissent et demeurent libres et égaux en droits... et si l’on appliquait ce principe au droit de polluer ? Chacun, pour ses activités non professionnelles, recevrait le même quota annuel de CO2. Monsieur X pourrait continuer à utiliser son yacht à moteur pendant ses vacances à condition de limiter ses déplacements en voiture le reste de l’année ou de moins chauffer sa grande maison.

Est-ce si irréaliste que cela ? Si le danger lié au réchauffement climatique s’aggrave, on sera amené à prendre en catastrophe des mesures bien plus contraignantes... qui toucheront bien sûr davantage les moins favorisés.

http://www.xornal.com/artigo/2009/09/22/sociedad/obama-aboga-acuerdo-reducir-emisiones-contaminantes/2009092216501198425.html


http://www.xornal.com/artigo/2009/09/21/economia/veinte-paises-pasar-revista-dias-verguenza-financiera/2009092123345383917.html


http://www.xornal.com/artigo/2009/09/22/economia/salgado-patronal-practiquen-ellos-austeridad-tambien/2009092211250842381.html

Queren aínda máis facilidades! Para arrequcer a corrupción?

"El Informe Global sobre la Corrupción 2009 elaborado por Transparencia Internacional (TI), centrado en el sector privado, destaca que los casos urbanísticos han acentuado el grado de corrupción en España, al tiempo que señala que aunque se han tomado medidas para combatirlo, estás son insuficientes.
"Así lo puso también de manifiesto el presidente de Transparencia Internacional España, Jesús Lizcano, quien aseguró hoy que los casos urbanísticos son una de las "principales causas" que han hecho aumentar la corrupción en España.
[...]
"Durante la presentación del informe, Lizcano explicó que España es un país "más permisivo con la corrupción que otros, ya que nuestra cultura nos hace admirar a los más pillos y a los que defraudan mejor".
"Añadió que los ciudadanos tienen que reaccionar contra la corrupción y recomendó mayor participación ciudadana mediante el asociacionismo, porque en su opinión, la corrupción afecta a la sostenibilidad económica.
"Según el citado informe, en España el segmento más afectado por la corrupción son los partidos políticos, seguido del sector privado, el Parlamento y los medios de comunicación y por último, los funcionarios públicos y el Poder Judicial."
(http://www.xornal.com/artigo/2009/09/23/espana/espana-baja-puesto-lista-corrupcion-casos-urbanisticos/2009092317294553246.html) Os remarcados son meus. Revelador!

http://www.xornal.com/ficheiro/2009/09/21/economia/bancosbancarrota.jpg

Non se pode obrigar os máis pobres a escoller entre o paro e a defensa do medio:
http://www.lemonde.fr/planete/article/2009/09/22/nicolas-sarkozy-au-sommet-de-l-onu-sur-le-climat-il-faudra-payer-pour-les-pays-les-plus-vulnerables_1243786_3244.html#ens_id=1243126


ELES NON SE PRIVAN DE NADA. A austeridade predícana para os outros, os pobres e a xente do común. Eles non son humanos, son superhomes (e superfemias!).

http://www.lemonde.fr/planete/article/2009/09/23/climat-des-propositions-pour-debloquer-la-situation_1244022_3244.html#ens_id=1234881

http://www.xornal.com/opinions/2009/09/23/Opinion/paraisos-fiscales-banqueros-fraude-fiscal/2009092300261741761.html

Fixar un teito ás bonificacións (bonus) ou condicionar o cobro efectivo delas aos resultados a medio e longo prazo, eis un remendo e non un remedio.

http://www.lemonde.fr/opinions/article/2009/09/23/un-g20-pour-tenter-de-mettre-fin-aux-derives-de-la-finance-par-anne-michel_1244017_3232.html#ens_id=1198047

Política de exclusión sociolingüística

O evidente fracaso das Jornadas Bilingües organizadas pola Deputación de Pontevedra en comuñón con GB, que por riba deixaron unha mancha de vergoña no historial prestixioso do Museo de Pontevedra, non é razón para saltarmos de contento ou tirarmos foguetes ao ceo estrelado. É, pola contra, motivo abondo para comenzarmos a pedir contas aos que con suma inxustiza e senrazón están contribuíndo, por medio de actividades coma esa, a atizaren o lume do conflito lingüístico existente desde hai tempo no país. É preciso seguir denunciando cada intento de dividir o noso pobo en dous, mesmo se o intento resulta en fracaso. Cómpre pór en evidencia a inxuria a Galiza e á súa xente cando se promove a desafección, mesmo o noxo, verbo do seu pasado, da súa lingua e da súa graza.

Se o que pretenden é deixar ben patente a existencia de dúas comunidades lingüísticas no país, iso xa case o teñen conseguido; coa impagábel axuda do PP, por certo. Se, non conformes con iso, tencionan enfrontar nidiamente esas dúas comunidades lingüísticas e de as faceren impermeábeis, a ruindade da proposta é imperdoábel. Non hai modo de entender que tal fractura se estea a promover desde institucións que, coma a Xunta ou a Deputación, deberían labourar a prol da unidade do pobo galego e da comunidade provincial de concellos, respectivamente. Aínda que fose bo aguzar a contradición para facilitar a súa resolución, é ben que sexa a autoridade pública quen o faga?

Aguzar as contradicións e desenmascarar a situación conflitiva non nos semella conveniente, cando menos no momento actual. Sei que algunhas voces, desde a parte favorábel á lingua galega, se pronunciaron en senso contrario nestes meses, pensando que só así tomaremos cumprida conciencia da situación real e, consecuentemente, nos disporemos a afrontala coa estratexia e os medios axeitados. Se cadra, levan razón. Aínda no caso, como se trata de realidades tan íntimas e sagradas, relativas á identidade e á convivencia, coido que lle hai que esixir á autoridade non intervir. Ou intervir o menos posíbel.

Alguén me poderá obxectar que unha das funcións dos partidos políticos é tomar postura perante as contradicións sociais e tentar de acadar a resolución que lles parece mellor. Pódese engadir que, cando están no goberno, é o momento apropiado para a poren en práctica. Así e todo, en cuestións fundamentais para a unidade e identidade do pobo, cómpre andaren con moitísimo tino. O gobernante, unha vez elixido, debe mirar ante todo polo ben do suxeito colectivo, constituído polo mesmo pobo sobre o que goberna e exerce a súa autoridade. Se o feito de levar a cabo o programa do seu partido trae aparellado, como un dos seus efectos buscado ou non, a destrución do pobo ou un grave enfrontamento civil no seu seo, o auténtico servidor público debe depoñer o programa do seu partido a fin de preservar a entidade, identidade e unidade do seu pobo. Semella un principio fundamental da deontoloxía do gobernante.

No referente á lingua, a inclusión foi a orientación sabiamente escolleita na Lei de Normalización Lingüística. A inclusión sociolingüística tende a facer das dúas comunidades lingüísticas case unha soa, imbricándoas e interrelacionándoas de tal xeito que se facilite ás persoas monolingües, ou bilingües con desequilibrio, o paso de unha á outra comunidade sen privilexio nin desigualdade para ninguén. A consecución deste obxectivo faise imposíbel sen que toda a poboación, como ideal -ou tan sequera a súa parte meirande e máis visíbel, en realidade-, coñeza abondo as dúas linguas, as poida empregar espontanea e libremente -calquera das dúas e en calquera ocasión- e de feito faga uso efectivo desa capacidade.

A actual política do goberno galego e, como se ve, tamén da Deputación de Pontevedra, busca, con máis ou menos conciencia do que fai, unha resolución do conflito lingüístico que favorece a exclusión, xebramento e inimizade entre as dúas comunidades lingüísticas existentes en Galiza. Aparte da ruindade de tal empeño -pola ruína que vai supór para a unidade do pobo-, é evidente a súa inxustiza, debido á total irreciprocidade que o caracteriza. A comunidade galego falante terá menos dereitos do que a castelá, pois os seus individuos, ademais de estaren obrigados aprender a lingua castelá, non se poden librar de a empregaren pasiva e activamente. Por forza ou por presión, a comunidade galego falante é unha comunidade inmensamente permeábel verbo da castelán falante. O inxusto da irreprocidade está aquí. Se vai adiante a política lingüística do actual goberno autonómico, a comunidade lingüística de castelán falantes galegos xebrarase cada vez máis da galego falante e farase cada vez máis impermeábel á nosa lingua, a propia ou tradicional de todos os galegos e galegas. É totalmente inxusto! Cómpre a denuncia!

Unha nova traición dos intelectuais

Xa é hora de que as mentes intelixentes do mundo, que as hai, analicen dunha vez con obxectividade a situación de crise económica e, sen medo a ninguén nin a nada, denuncien o que for preciso denunciar, sinalen as causas, expoñan a ruindade das correccións adoptadas deica agora, condenen a maldade radical do sistema financeiro actual -pola que, un supoñer, se seguen repartindo bonus millonarios á conta dos cartos dos contribuíntes-, peten con forza na conciencia dos gobernantes dos estados máis ricos -se a tiveren- chamándoos a interviren e regularen o proceso dos movementos de capital e bens entre os seus países a medio prazo de tal xeito que o teñan en todo momento controlado e subordinado ao único fin de superar as gravísimas eivas, seguramente pouco manifestadas aínda, da situación actual.

Aquí chegamos! Xa non se pode permitir aos políticos de curto prazo seguir cos seus mini-pésimos discursos pseudoliberais! Seica aínda non é hora de lles facermos saír á cara as cores da vergoña? Non os imos facer calar no seu baleiro bla-bla-bla? Permitiremos que continúen pescando en río revolto, afogando a conciencia crítica das persoas a base de demagoxias e mentiras?

Comprometámonos os economistas, os sociólogos, os filósofos... ; deixémonos de cómodos pragmatismos. Non é certo que a verdade estea en todas partes ao mesmo tempo e coa mesma calidade de presenza. Non é certo que todo vale. Rorty, se vivise, reaccionaría perante a situación actual e reconverteríase. Reconvertámonos e pronunciémonos. Non tanto dá!

http://www.lemonde.fr/opinions/chronique/2009/08/24/redefinir-les-regles-du-jeu_1231236_3232.html

Contas dun longo silencio

Aos visitantes deste blogue debo dicirlles que, desde hai xa case dous meses, abrín e escribo adoito outra bitácora, onde ofrezo artigos escritos "sobre a marcha", seguindo o día a día dos acontecementos referentes sobre todo á política lingüística e cultural que se tenta de realizar no meu país. Algún deles podería publicarse tamén aquí, por teren maior peso e seriedade. Porén, de momento, mantéñoos só alí, no contexto formado polos precedentes e os que sigan.
Ofrézolles o enderezo, que é http://breve-rias.blogspot.com

A noxenta verdade política

A verdade social non se descobre, constrúese.

Así pensan, ou consonte a ese pensamento falan e fan, moitos políticos e algúns outros que, sen o seren profesionalmente, a eles se conforman para levaren a auga da opinión pública ao rego dos seus intereses. Constrúese esa verdade con produtos do maxín desvariado e desvariante duns poucos, xa que a maioría nin capacidade teñen para construír cousa de mérito. Por iso, despois de escoitares un político falar sobre un tema, escusas de escoitar a un compañeiro seu falar do mesmo. Repetirá, sen variación substancial nin substanciosa, o que dixo o outro.

Un único resultado buscan: que a grande masa popular, ou aquela parte dela máis proclive á súa ideoloxía, máis cedo ou máis tarde trague o engado para a poderen levar, turrando e puxando, ao seu cesto.

A verdade onde nos queren facer picar, está feita de falsidades obxectivas. Ese é o nome, na maior parte dos casos. Podería alguén coidar, ás veces, que non chega a haber falsidades subxectivas, senón obcecacións debidas á ignorancia do suxeito, á súa deficiente percepción da realidade, á influencia fatal da súa ideoloxía, ao pouco rigor lóxico do seu pensamento, mesmo á súa estulticia. Porén non é cousa de os desculparmos tan doadamente. Unha desas explicacións valería verbo dunha soa persoa, dun pequeno grupo homoxéneo ou dalgunha grande secta de secuaces irracionais dun xefe.

Un partido político debe ser cousa ben diferente dunha secta. Nin lle debemos consentir ser unha máquina de crear verdades a por de falsidades repetidas. Como é nisto no que, máis uns ca outros, se están convertendo, cómpre andar con moito tino perante eles. O difícil do caso é que son necesarios: un mal menor. Peor é o partido único. Sen polo menos este, non hai xeito de organizar a convivencia baixo unha certa supremacía do dereito. Podéndomos escoller o que entre varios nos semella menos ruín, o corpo social ten unha cativa posibilidade de non tragar ningún dos respectivos engados. Do que a colectividade non se vai librar é da aparencia de que, en cada elección, pica no anzol armado polo partido gañador.

Que lástima! Xa que nos achamos ante algo inevitábel, cómpre o xurdimento de moita xente crítica, consciente desa miseria coa que temos que vivir. E cómpre por riba que esas persoas conxunten, de múltiples maneiras, esforzos e accións coa finalidade de obrigarmos os políticos a se dedicaren ao seu oficio, que é rexer o funcionamento dos servizos públicos, vedándolles o seu empeño en nos conduciren polo morro a unha cosmovisión ideoloxizada e a unha filosofía pobre e plana da vida. Nin en por eles nin valéndose de certos medios de comunicación social.

Esta é outra! A desvergoña máis noxenta fixou a súa residencia na galaxia mediática. A verdade para moitos ou non existe ou se reduce a un produto de seu, a un construto ergueito sobre múltiples falsidades presentadas "sub specie veritatis"cando non so a aparencia de pescudas e laboriosas investigacións periodísticas. E, que casualidade!, decote esa verdade "inventada" coincide coa promulgada e pregoada por un partido político.